Taking for granted.

दोन आठवड्यापुर्वीची गोष्ट आहे. रविवार होता. खुप कामे आखली होती. एकापाठोपाठ एक कामे करत होतो. दुपारी एका लग्नाच्या कार्यक्रमाला गेलो होतो. अत्यंत गर्दीच्या ठिकाणी पण valet होता. कार्यक्रम छान झाला. संध्याकाळी बाहेर पडलो. Valet ला कुपन दिले. पुढचे कार्यक्रम गाठायची घाई होती. बराच वेळ गाडी आली नाही. खुप शंका येऊ लागल्या. आता ते कुपनसुध्दा दिले होते. माझ्या हातात काहीच पुरावा नव्हता. कोण कुठचा valet थोडी भिती वाटली. आता गाडी देऊन ३ तास झाले होते. उपाय नव्हता. वाट बघत होतो. काही वेळाने एक माणूस आला. माझी गाडी सुरू होत नाही वगैरे. ..

गाडी जवळ आलो त्याच्या बरोबर . गाडी पूर्ण बंद. साधे ignition लाईट पण नाहीत. कळले बॅटरी चा issue.

एक तर रविवार, त्यात पाऊस, गाडी पाहिजे तेव्हा बंद असली कि काय हाल होतात ते अनुभवले. तिकडे बायको नामक सर्वज्ञ यात माझीच कशी चूक वगैरे…

थोडक्यात मला रविवार चांगलाच भोवला.

परत मेकॅनिक वगैरे …

आपल्याकडे एक बरे असते. रस्त्यावर सुद्धा सर्वज्ञ भेटतात. अर्थात एक कळले कि गाडी चे लाईट चालूच होते म्हणे. म्हणजे त्या valet च्या निष्काळजीपणा मुळे माझी बॅटरी drain झाली असावी.

एक विचार आला. आपण अशा कितीतरी गोष्टी ग्रूहित धरतो.एखादी गोष्ट जेव्हा अशी वागते तेव्हा आपण तिच्यावर किती अवलंबून होतो ते कळते .

यादीच आली डोळ्यांसमोर .

वस्तूंचे ठीक आहे. बदलता येते. नात्यांचे काय? एखादी relationship अकल्पित रीतीने बंद पडली तर? याचे mechanic पण मिळत नाहीत.

शेवटी taking for granted मध्ये सर्वात न कळणारी गोष्ट म्हणजे आपल शरीर. ते आपण 100% granted धरतो कि नाही?